حس غریب

مامانی الان که دارم این مطلب رو برات می نویسم صدای اذان صبح همه فضا رو گرفته. منتظر بدوم تا اذان رو بگن و برم بخوابم.

ولی یه دفعه دلم هوایی شد تا بیام برات بنویسم.

پریروز واکسن 4 ماهگیت رو زدیم. یه کم اذیت شدی ولی کاریش نمی شه کرد. باید هر دومون تحمل کنیم.

خدا رو شکر تا اخر شب حالت خوب شده بود و شب راحت خوابیدی...............

امروز 4 شنبه ، صبح رفتیم حموم و عصری با هم دو تایی کلی تو تخت ما خوابیدیم.

از خواب که بلند شدم حس غریبی داشتم. همیشه ارزوی اینو داشتم که یه روز تابستون

من و دخترم، کنار هم، توی تخت من و بابایی انقدر بازی کنیم و خسته شیم که خوابمون ببره.

امروز تو منو به آرزوم رسوندی..........

خودت می دونی من اصولا تلویزیون دوست ندارم ولی نمی دونم چی شد که یک دفعه

بعد از اینکه شیر خوردی و داشتی بازی می کردی، تلویزیون رو روشن کردم، داشت

یه مراسم مداحی تو مشهد رو نشون می داد. دست خودم نبود،  دلم شکست..............

کلی گریه کردم، بغلت کردم و تا اونجا که می شد بوسیدمت...............خدا رو شکر کردم.

یاده اون مشهدی افتادم که تو ، تو دلم بودی، 4 ماهت بود و من با مامانی و باباجونی رفتیم مشهد.

اون موقع چه از نظر روحی و چه از نظر جسمی اوضاع و احوال مناسبی نداشتم.

فقط به سلامتی ات فکر می کردم و اینکه با این همه فکر و خیال هایی که کردم

فقط سلامت باشی.( نمی دونستم که چه جیگری تو دلم دارم)

عصری هم بابا مسعود اومد گفت که شام بریم بیرون.

تو هم که اصولا عاشق ماشین و بیرون هستی.

تو رستوران بود که فهمیدم نینی خاله طیبه تو 33 هفتگی به دنیا اومده.....

کلی اعصابم به هم ریخت. ( خدایا خودت مواظب آرسام باش)

انشالله که خدا به ارسام کمک می کنه تا زودتر بیاد بغل مامانش.

آخه همه نی نی ها و مامان ها دوست دارن همیشه کنار هم باشن.

من هم کم کم برم نماز بخونم که الان افتاب می زنه.

راستی این عکس ها رو قبل از اینکه اون پسر بچه بی ادب بیاد طرفت گرفتیم. ( اونجا بود که من و بابایی فهمیدیم نباید بگذاریم هیچ بچه ای نزدیکت بشه..........  هنوز قلبم داره به خاطر اون صحنه درد می کنه............)

پنج شنبه 27 تیرماه